پایگاه خبری صدای نفتخیز ،گاهی برای فهمیدن یک واقعیت مدیریتی، کافی است جامعه را به یک خانواده تشبیه کنیم؛ خانواده‌ای که اعضای آن، مردم هستند و مدیران و مسئولان، کسانی که برای اداره امور این خانواده بزرگ، مسئولیت پذیرفته‌اند.
در یک خانواده، پدر نمی‌تواند مشکلات اعضای خانه را نادیده بگیرد و فقط با گفتن اینکه «همه‌چیز خوب است»، انتظار داشته باشد مشکلات ناپدید شوند.
مدیری که مسئولیت می‌پذیرد نیز نمی‌تواند چنین روشی داشته باشد.
مدیریت، عنوان و میز و حکم نیست؛ مسئولیت است، پاسخگویی است و در نهایت، کارنامه‌ای است که مردم آن را قضاوت می‌کنند.
مردم انتظار ندارند هر مسئولی تمام مشکلات موجود را یک‌شبه حل کند. انتظار آنها روشن است؛ مشکلات دیده شوند، اولویت‌ها مشخص شود، برای حل آنها اقدام شود و اگر مانعی وجود دارد، مسئول شفاف و صادقانه آن را با مردم در میان بگذارد.
آنچه اعتماد عمومی را آسیب می‌زند، وجود مشکل نیست؛ بلکه بی‌تفاوتی نسبت به مشکل و تلاش برای عادی جلوه دادن آن است.
اگر در یک شهر، مردم با مشکلات اقتصادی، عمرانی، درمانی، خدماتی یا اجتماعی روبه‌رو باشند، نمی‌توان با برگزاری چند جلسه، صدور چند اطلاعیه و ارائه چند گزارش، واقعیت موجود را تغییر داد.
مردم، زندگی را از پشت میز مدیریت نگاه نمی‌کنند؛ آنها نتیجه مدیریت را در خیابان، بیمارستان، مدرسه، اداره، محله و سفره زندگی خود لمس می‌کنند.
از سوی دیگر، عدالت مدیریتی نیز موضوعی نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. اگر امکانات، فرصت‌ها و توجه مسئولان به شکلی نابرابر توزیع شود، طبیعی است که این پرسش در ذهن مردم شکل بگیرد که:
معیار این تصمیم‌ها چیست و سهم مردم از این مدیریت کجاست؟
مسئول، اگر خود را خدمتگزار مردم می‌داند، باید قبل از آنکه مردم فریاد بزنند، صدای مشکلات را بشنود؛ قبل از آنکه یک مشکل کوچک به بحران تبدیل شود، برای آن چاره بیندیشد و قبل از آنکه اعتماد عمومی آسیب ببیند، پاسخگو باشد.
مشکل از جایی آغاز می‌شود که مدیر، گزارش‌های اطراف خود را واقعیت جامعه تصور کند.
ممکن است روی کاغذ همه‌چیز مطلوب باشد؛ جلسه برگزار شده باشد، دستور صادر شده باشد، اعتبار تخصیص یافته باشد و حتی گزارش عملکرد نیز آماده باشد؛ اما سؤال اساسی این است:
آیا نتیجه این اقدامات به زندگی مردم رسیده است؟
اگر پاسخ منفی باشد، نمی‌توان با آمار و گزارش، واقعیت را تغییر داد.
مدیری که فقط «مدیریت را نمایش می‌دهد» شاید برای مدتی بتواند فضای آرامی ایجاد کند، اما نمی‌تواند واقعیت را برای همیشه پنهان نگه دارد. مردم، دیر یا زود، میان مدیریت واقعی و مدیریت نمایشی تفاوت را تشخیص خواهند داد.
صدای نفتخیز ، بر این باور است که نقد عملکرد مسئولان، دشمنی با مدیر نیست؛ بلکه بخشی از مسئولیت رسانه در برابر جامعه است.
رسانه قرار نیست برای هیچ مدیری کف بزند و قرار نیست با هر تصمیمی مخالفت کند. وظیفه رسانه این است که ببیند، بشنود، سؤال کند و مطالبه پاسخ داشته باشد.
بنابراین، اگر مدیری عملکرد قابل دفاعی دارد، باید آن را دید و گفت؛ و اگر جایی ضعف، کوتاهی یا بی‌توجهی وجود دارد، باید محترمانه اما صریح پرسید:
چه کسی مسئول است؟ چه اقدامی انجام شده؟ چه اقدامی باقی مانده و مردم چه زمانی باید نتیجه را ببینند؟
این پرسش‌ها نه تخریب است و نه سیاه‌نمایی؛ مطالبه‌گری است.
مردم امروز بیش از هر چیز به مدیرانی نیاز دارند که پشت میز خود را از جامعه جدا نکنند؛ مدیرانی که مشکلات را همان‌گونه که هست ببینند، نه آن‌گونه که در گزارش‌ها نوشته شده است.
و در پایان، شاید بد نباشد همه مدیران و مسئولان یک سؤال ساده را از خود بپرسند:
اگر جای مردم بودیم و همین مشکلات را داشتیم، آیا از عملکرد خودمان راضی بودیم؟
پاسخ این سؤال، شاید صادقانه‌ترین ارزیابی از عملکرد هر مدیری باشد.
صدای نفتخیز ؛ صدای مطالبه مردم، نه بلندگوی مدیران.
مدیران؛ پدر مردم نیستند، اما مسئول زندگی مردم‌اند
