مسجدسلیمان؛ زادگاهی که از دور دوستش داریم، اما از نزدیک تنها مانده است! ✍ویکتوریا دقیقیان

پایگاه خبری صدای نفتخیز

گاهی کافی است به گذشته بازگردیم و نگاهی دوباره به جغرافیای کم‌نظیر، ظرفیت‌های ارزشمند و پیشینه پرافتخار مسجدسلیمان بیندازیم؛ شهری که با وجود همه داشته‌هایش، هنوز نتوانسته است آن‌گونه که شایسته نام و جایگاهش است، به مسیر توسعه و پیشرفت قدم بگذارد.
سال‌ها مشکلات، ناملایمات و محرومیت‌ها را پشت سر گذاشته‌ایم؛ اما پرسش همچنان باقی است: چرا مسجدسلیمان، با این همه ظرفیت و سرمایه انسانی، باید همچنان چشم‌انتظار روزهای بهتر باشد؟
روی سخن این یادداشت، نه با همه فرزندان این دیار، بلکه با آن دسته از همشهریانی است که روزگاری از نردبان استعدادها و فرصت‌های مسجدسلیمان بالا رفتند، اما امروز در پایتخت و دیگر شهرها، روزگار خوشی را سپری می‌کنند؛ عزیزانی که گاه از راه دور، با بیانیه‌ها، اطلاعیه‌ها و موضع‌گیری‌های مجازی، خود را دلسوز سرنوشت شهر نشان می‌دهند، اما کمتر فرصتی می‌یابند تا حتی یک شب را در زادگاه خویش سپری کنند.
البته حضور مجازی، حمایت‌های سیاسی و همبستگی در مراسم‌ها، به‌ویژه در ایام انتخابات، قابل احترام است؛ اما آیا دلسوزی برای زادگاه، تنها به چند بیانیه و اظهار نظر محدود می‌شود؟ آیا نمی‌توان این همه ظرفیت، ارتباطات و نفوذ اجتماعی را در مسیری مؤثرتر برای گره‌گشایی از مشکلات مسجدسلیمان به کار گرفت؟
بی‌تردید، تشکل‌های سیاسی، فرهنگی و اجتماعی فرزندان مسجدسلیمان در پایتخت، سرمایه‌ای ارزشمند هستند؛ سرمایه‌ای که اگر فارغ از تعصبات سیاسی، جناحی و قومی، در خدمت توسعه شهر قرار گیرد، می‌تواند منشأ تحولات بزرگی باشد.
مسجدسلیمان امروز بیش از هر زمان دیگری به حمایت عملی فرزندان خود نیاز دارد.
مردم فهیم و متعهد این دیار، انتظار ندارند همه به شهر بازگردند؛ اما انتظار دارند آنان که در سایه نام و اعتبار این شهر به جایگاه‌های ارزشمندی رسیده‌اند، در روزهای سخت نیز زادگاه خود را تنها نگذارند.
حمایت از مدیران دلسوز، همراهی با تلاشگران عرصه عمران و آبادانی، استفاده از ظرفیت‌های ملی، پیگیری مطالبات مردم و کمک به رفع محرومیت‌ها، می‌تواند معنای واقعی وفاداری به مسجدسلیمان باشد.
ما برای همه فرزندان این دیار، در هر نقطه از ایران و جهان، آرزوی سلامتی، عزت و موفقیت داریم؛ اما باور داریم که عشق به زادگاه، تنها با یادآوری خاطرات گذشته و ابراز دلتنگی در فضای مجازی اثبات نمی‌شود.
تعصب بختیاری، افتخار به هویت و وفاداری به ریشه‌ها، زمانی جلوه‌ای ماندگار خواهد داشت که در خدمت آبادانی و سربلندی مسجدسلیمان قرار گیرد.
مسجدسلیمان، زادگاه مشترک ماست؛ بیایید نگذاریم فاصله جغرافیایی، فاصله‌ای میان ما و مسئولیت‌مان در برابر این شهر مظلوم ایجاد کند.

ارسال: علی عظیمی کیا